Pokazywanie postów oznaczonych etykietą zdrowie. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą zdrowie. Pokaż wszystkie posty

sobota, 22 czerwca 2013

Katar sienny, czyli zmora czerwcowa (2)



Fakt, że nasze ciało wpływa na nasz funkcjonowanie mózgu, a przez to na sposób odczuwania i myślenia, znany był już w starożytności, co ilustruje znane łacińskie przysłowie „mens sana in corpore sano”. Obecnie niektórzy uczeni uważają, że ciało determinuje nasze myśli do tego stopnia, że praktycznie coś takiego jak wolna wola nie istnieje. Mózg o wiele szybciej odczytuje bodźce z ciała, przetwarza je i podejmuje decyzje niż nasza świadomość je sformułuje. Niemniej, jak da się czasami (niestety niezbyt często) zaobserwować, niektórzy potrafią przy pomocy siły świadomości sterować swoim ciałem i to nie tylko mięśniami, które normalnie uznajemy za kontrolowane przez nią, ale również tymi, które nauka uznaje za pozostające poza naszą kontrolą (np. serce czy żołądek). Wyczyny joginów pokazują, że jest to możliwe. Znamy również przypadki trudnych do wytłumaczenia wyleczeń przy pomocy placebo, co zazwyczaj tłumaczymy siłą sugestii. Wygląda na to, że sugestia mogłaby się stać potężnym narzędziem w zwalczaniu chorób, ale w powszechnym odbiorze nią nie jest, ponieważ nie umiemy się nią świadomie posługiwać.

Wszystko wskazuje na to, że zwykli śmiertelnicy nie poświęcających wielu godzin życia ćwiczeniom jogicznym, czy też nie trenującym autohipnozy, skazani są na uleganie stanom swojego ciała i niewiele mogą na to poradzić. Nie ukrywam, że bodźcem do dzisiejszego wpisu są moje cierpienia związane z alergią na pyłki traw, zwaną popularnie katarem siennym. Mój eksperyment z olejkiem oregano trudno uznać za udany, ponieważ po kilku dniach spokoju od kichania, przedwczoraj problem powrócił z taką intensywnością, że ponownie sięgnąłem po allertec.(To tylko pozornie "produkt lokowany", bo producenci nie płacą mi za umieszczenie nazwy tego leku ani grosza).

Niewątpliwie uciążliwe jest samo kichanie, ale do tego dochodzi ospałość (w jakimś stopniu ta naturalna, ale do tego dochodzi lekkie otępienie prawdopodobnie spowodowane lekarstwem). Jeżeli dodamy jeszcze obecne upały, to można sobie wyobrazić stan alergika w takich warunkach.

Czerwiec to miesiąc sesji letniej na uczelniach. W okresie, w którym należało intensywniej skupić się na nauce, ja zawsze czułem się jakbym był w stanie jakiegoś dziwnego otępienia. Nigdy nie brałem narkotyków, ale wyobrażam sobie, że pewnie po niektórych człowiek tak właśnie się czuje. Obecnie czerwiec to również czas wytężonej pracy, ponieważ studenci nagle sobie przypominają, że należałoby dostarczyć zaległe prace i przynoszą je „hurtem”, po kilka naraz. To również czas przygotowania i sprawdzania egzaminów. Oczywiście swoje trzeba zrobić i nie ma żadnych usprawiedliwień, niemniej działać w stanie, w którym najchętniej przespałoby się cały dzień, nie jest łatwo.

Z powodu czerwcowego pylenia traw stępieniu ulega również cały mój radosny entuzjazm związany z nadchodzącym wypoczynkiem wakacyjnym. Pewnym pocieszeniem jest to, że na 99% ten stan minie za mniej więcej trzy tygodnie (zawsze mnie trzyma do połowy lipca). Trzy lata temu dolegliwości skończyły się o tydzień wcześniej, ale tylko dlatego, że pojechałem wówczas do Londynu. Nagła zmiana klimatu podziałała na mnie zbawiennie. W tym roku wybieram się do Berlina, ale obawiam się, że tamtejszy klimat jest raczej zbliżony do naszego.

Na poziomie dość abstrakcyjnym moje dolegliwości alergiczne nastrajają mnie dość pesymistycznie. Jak wspomniałem już wcześniej, mam całkiem niemałą liczbę znajomych alergików, którzy się odczulają przy pomocy najnowocześniejszych metod leczenia, ale nie znam żadnego, który by z czystym sumieniem powiedział „już nie cierpię na alergię”, czy „już w czerwcu nie kicham” (o ile mowa o alergii podobnej do mojej). Nasze myślenie i działanie jest po prostu ograniczone (zdeterminowane wręcz) przez czynnik od nas niezależny, z którym po prostu trzeba się nauczyć żyć.

Jeżeli odczuwam poirytowanie z powodu głupiej alergii, to co mają powiedzieć ludzie cierpiący na o wiele poważniejsze choroby? Stan zdrowia ma przecież przeogromny wpływ na naszą mentalność.

sobota, 15 czerwca 2013

Katar sienny, czyli zmora czerwcowa



Czerwiec, który jest obiektywnie jednym z najpiękniejszych miesięcy w roku, od niepamiętnych czasów jest dla mnie miesiącem nieprzyjemnym, co spowodowane jest katarem siennym. W ostatnich latach komuny zacząłem program odczulania, ale drogie, sprowadzane z Wielkiej Brytanii zastrzyki niewiele mi pomogły, więc przybrałem postawę ciemnogrodzką polegającą na założeniu, że na alergię nie pomaga nic. Co prawda w międzyczasie pojawiły się nowe metody odczulania i znam ludzi, którzy się im poddają od dobry kilkunastu lat, z tym, że niektórzy chwalą sobie poprawę, a inni też chwalą, ale nadal kichają i trą oczy.

Pastylki przeciwko alergii dostępne w aptekach bez recepty nawet działają – podobno przez wysuszenie błony śluzowej, tak że się po prostu nie ma czym kichać, a wg mnie przez uśpienie pacjenta. Ja po którymkolwiek ze specyfików przeciwalergicznych przesypiam długie godziny popołudniowe. Inna sprawa, że jeżeli takiego lekarstwa nie przyjmę, również ogarnia mnie w okresie pylenia traw senność.

Wczoraj przeczytałem krótki tekst na temat zbawiennego działania olejku z oregano, który ma podobno niezwykle szerokie spektrum działania, w tym zaleca się go przy katarze siennym. Niestety nie mam możliwości weryfikacji, czy to, że dzisiaj nie kicham (odpukać), choć jeszcze wczoraj zaliczyłem kilka serii po ok. 30 kichnięć, zawdzięczam czterem kroplom olejku z oregano rozpuszczonym w łyżeczce oliwy, czy też pastylce allertec, którą również wczoraj zażyłem. Nie wiem, czy jej działanie jest aż tak długie. Dzisiej allerteku nie wziąłem, ale powtórzyłem cztery krople olejku z oregano.

Nie potrafię zweryfikować działania tego czy innego lekarstwa z tego prostego względu, że w latach, kiedy nie brałem dosłownie nic, również po kilku dniach wyczerpującego kichania i świądu oczu, następowały dni zupełnie spokojne. Stąd trudno mi się wypowiadać, czy zadziałał olejek z oregano, czy allertec, czy też po prostu nastąpił spadek intensywności pylenia traw. Niemniej poeksperymentuję z olejkiem postarawszy się nie brać pastylki. Zobaczymy, jaki będzie efekt.  Jeżeli ktoś z Czytelników tego bloga również ma alergie i nie miałby nic przeciwko wypróbowaniu działania olejku z oregano, moglibyśmy wspólnie dokonać jakiegoś, może nie od razu wielkiego i przełomowego, ale jednak praktycznego odkrycia.

niedziela, 23 września 2012

O bieganiu



Tegoroczne lato sprzyjało ruchowi na świeżym powietrzu, o ile opuściło się cztery ściany albo wcześnie rano, albo tuż przed zachodem słońca. Upały bowiem mieliśmy imponujące. Niemniej od końca czerwca starałem się dość regularnie przebiec się jakieś 3-5 razy w tygodniu po 4-10 km. Mówiąc o bieganiu tak naprawdę mam na myśli jogging, ponieważ nie przygotowuję się do jakichś maratonów, ani nawet pół- czy ćwierćmaratonów. Truchtam sobie po parku, bo po prostu wiem, że dzięki temu lepiej się czuję i nie musi mnie do tego nikt przekonywać, bo wiem to z doświadczenia.

Dużą dawką dodatkowej motywacji do biegania było spotkanie z Beatą Piskor-Świerad, która biega górskie maratony. Dzięki fejsbukowemu zaproszeniu Joanny z Galerii „Arsenał” dowiedziałem się o wspólnym porannym bieganiu z kobietą, która zna się na rzeczy. Faktycznie pobiegaliśmy sobie po parku zwierzynieckim, w tym tej jego części po drugiej stronie ulicy Zwierzynieckiej. Dużą satysfakcję odczułem, kiedy reszta uczestników porannego joggingu pożegnała się z Beatą, zaś ta, której wciąż było mało biegania, spytała, kto ma jeszcze ochotę na kilka kilometrów i tym kimś byłem ja ;) Pod koniec jednak, kiedy zaproponowała przyspieszenie, okazało się to nieco ponad moje możliwości. Niemniej wtedy to postanowiłem zwiększyć nieco dystans, bo od początku lipca biegałem tylko 4 km dziennie.

Zacząłem więc biegać po 8, a ze dwa razy 12 kilometrów. Beata bardzo podbudowała mnie psychicznie, ponieważ większość moich znajomych, którzy biegają, lubi to robić w towarzystwie. Zawsze, kiedy rozmawiam z kimś o joggingu czy bieganiu, czuję się nieco jak dziwoląg, ponieważ najbardziej lubię biegać sam. Dokładnie tak, jak Beata, nie lubię biegać z kimś, kto robi to szybciej, bo się męczę, stresuję, a na dodatek cierpi moja ambicja, co tylko ten stres potęguje a na dodatek niszczy moją samoocenę. Kiedy z kolei do biegania przyłącza się ktoś wolniejszy, drażni mnie to, że muszę „równać w dół”, kiedy roznosi mnie energia, żeby pobiec szybciej. Tzn. teoretycznie nie muszę, bo mogę przecież powiedzieć, że teraz pobiegnę sobie szybciej, ale mam chyba zbyt rozwinięte poczucie empatii, żeby kolegę czy koleżankę wprawiać w stan, którego sam tak nie lubię. Tak czy inaczej, najlepiej biega mi się samemu. Dodatkowym argumentem za bieganiem bez towarzystwa jest brak głupiego poczucia „towarzyskiego obowiązku” prowadzenia konwersacji, która podczas biegu bywa męcząca. Z kolei bieganie dwóch osobników w milczeniu wydaje się jakieś dziwne. W tym wypadku doskonale sobie zdaję sprawę, że jestem ofiarą pewnego elementu kulturowego wpojonego w procesie wychowania, ale cóż tak to już mam zakodowane.

W rozmowie z Beatą odkryłem w niej również „bratnią duszę” jeśli chodzi o bieganie ze słuchawkami na uszach. Wielu moich biegających znajomych bierze ze sobą jakąś MP3, I-poda, czy inny gadżet, do którego można przyczepić słuchawki, zapuszcza sobie muzykę i biegnie do jej rytmu, twierdząc, że bardzo im to pomaga. Chyba ze dwa razy próbowałem czegoś takiego, ale po pierwsze trzeba mieć słuchawki, które dobrze się trzymają uszu, a nie ciągle wypadają, po drugie, i o wiele ważniejsze, muzyka w czasie biegu mnie rozprasza i wybija z rytmu. Rytm z kolei mam swój własny i lubię go sobie sam ustalać. Wszelkie poczucie przymusu – w tym wypadku dostosowania się do rytmu nagrania – wprowadza mnie w stan rozproszenia a wkrótce potem irytacji. Na dodatek zabieranie „mechanicznej” muzyki do lasu to wg mnie jakaś totalna perwersja. Lubię muzykę, lubię bieganie, ale jakoś nie umiem ich połączyć.

Bieganie traktuję jak swego rodzaju relaks i medytację w ruchu, dlatego tak naprawdę uprawiam dość wolny trucht – jakieś 8 km na godzinę i to niezależnie od tego, czy biegnę kilometrów 4 czy 12. Owszem, co któryś dzień robię sobie np. 5 sprintów po 50 m, a potem 5 biegów tempowych, przy których wyraźnie przyspieszam, ale potem znowu zwalniam do swojego zwykłego rytmu. Czasami postanawiam sobie pobiec szybko i faktycznie od czasu do czasu mi się udaje, ale kiedy tylko przestaję o tym myśleć, a bieganie w moim przypadku bardzo sprzyja myśleniu o wielu rzeczach, włącznie z niebieskimi migdałami, momentalnie w jakiś „naturalny” sposób, nie wiadomo kiedy zwalniam do swoich 8 km/h.

Ucieszyło mnie też, kiedy Beata powiedziała, że ona nie lubi biegać krótkich dystansów, ponieważ do 3-4 km to ona dostaje zadyszki i nie ma żadnej przyjemności z biegania. Dopiero po tym dystansie organizm „łapie drugi oddech”, a wtedy można już biec i biec. Zauważyłem coś podobnego u siebie. Mnie pierwsze 2 km nie sprawiają jakiejś przyjemności, ale potem jest już naprawdę fajnie. To dlatego chyba ci, którzy startują w rozmaitych zawodach tak doceniają wartość dobrej rozgrzewki. Ja, kiedy sobie biegam po parku, nie wyróżniam jakiejś części, którą nazywam „rozgrzewką”. Zaczynam biec, a po 2 km zaczyna mi się biec lepiej.

Po biegu stosuję nieco rozciągania, ale np. nie robię tego przed biegiem, bo jak u siebie zauważyłem, po rozciąganiu, podczas biegu czuję jakbym miał nogi z waty. Po bieganiu owszem, rozciąganie przynosi wielką ulgę i wręcz przyjemność.

Będąc więc takim joggingowym samotnikiem i raczej wolnym pokonywaczem dystansów, sam się sobie dziwię dlaczego się jednak zapisałem na publiczny bieg, czyli którąś z kolei edycję imprezy pt. „Białystok biega” (tzn. impreza odbywa się któryś tam raz z rzędu, natomiast ja zapisałem się na nią po raz pierwszy w życiu). Myślę, że to wpływ kilku moich znajomych, którzy regularnie uczestniczą w takich wydarzeniach. Na żaden wynik się nie nastawiałem, ponieważ doskonale wiem, do jakiego tempa jestem zdolny, ale chciałem po prostu zobaczyć jak to jest. Bieganie z ludźmi mnie stresuje, jak już zaznaczyłem. Być może chciałem też zmierzyć się właśnie z tym wyzwaniem – pokonaniem stresu wynikającego z towarzystwa wielu ludzi, z których ogromna liczba to zaprawieni w boju długodystansowcy?

Zarejestrowałem się przez Internet i zapisałem na 10 km, bo wiem, że generalnie jestem w stanie tyle przebiec i że zajmuje mi to dokładnie godzinę i piętnaście minut, zaś limit czasowy biegu w tej imprezie to 2 godziny. Chyba dałbym radę. Kiedy jednak przy odbiorze pakietu startowego i na stronie internetowej zobaczyłem, że widnieję na liście zawodników startujących w biegu na 5 km, już tego nie zmieniałem, ponieważ stwierdziłem, że może jednak jak na pierwszy raz tak będzie lepiej.

W piątek przebiegłem sobie wyznaczoną trasę – oczywiście po chodniku, a nie po jezdni – i stwierdziłem, że „dam radę”. Dzisiaj udałem się na stadion, spotkałem kolegę, który startuje w maratonach, a teraz oczywiście biegł na 10 km. Przebiegłem 2 km dookoła stadionu w ramach rozgrzewki, po czym razem ze wszystkimi udałem się na start.

Już na samym początku wysforował się „peleton mistrzów”. Ja postanowiłem biec jakimś takim swoim rozsądnym tempem, żeby nie musieć potem przechodzić do marszu, albo w ogóle zwalniać. Udało mi się po drodze kilka osób wyprzedzić, ale w tym samym czasie wielu biegaczy wyprzedziło mnie. Niemniej biegłem dość równym tempem, od czasu do czasu robiąc sobie założenie, że teraz oto nieco przyspieszę i dogonię tego gościa w niebieskiej bluzie, albo tę dziewczynę w białych skarpetkach. W ten sposób dociągnąłem do mety, odebrałem od młodej dziewczyny medal ukończenia biegu, następnie swój „przydział prowiantu”, czyli paczkę pieczywa chrupkiego oraz małą butelkę wody mineralnej.

Dosłownie kiedy byłem już w drzwiach swojego mieszkania, usłyszałem dźwięk smsa w moim telefonie komórkowym, który został był w domu. Otworzywszy wiadomość, dowiedziałem się, że zająłem 97 miejsce z czasem 25 min 8 sek., netto 24 minuty (jeszcze się muszę dowiedzieć, co to jest to „netto” w tym wypadku). Miejsce oczywiście w skali zawodów słabe, ale w moim przypadku czas, w którym pokonałem 5 km okazał się bardzo budujący. Oznacza on bowiem, że udało mi się jednak wyrwać z „zaklętego kręgu” ośmiu kilometrów na godzinę. Z drugiej strony jednak, gdybym się jednak faktycznie zdecydował na przebiegnięcie 10 km, pewnie przy drugiej połowie dystansu musiałbym bardzo zwolnić, ponieważ nie udałoby mi się tego tempa utrzymać. W każdym razie uczestnictwo w tej imprezie było bardzo pouczającym doświadczeniem. Wiem już jak coś takiego w ogóle wygląda, oczywiście patrząc „od wewnątrz”. Wiem też, że jak jest odpowiedni bodziec, potrafię też biec szybciej niż zwykle, a to dla mnie osobiście bardzo cenna informacja.

Jeśli zaś chodzi w ogóle o tego typu imprezy, to od dzisiaj jestem stanowczo za i gorąco wszystkim polecam! Jednym z czynników, które mnie w czerwcu zmobilizowały, żeby znowu zacząć truchtać, była wiadomość podana w telewizji o ponadstuletnim sikhu mieszkającym w Kanadzie. Pan Fauja Singh zaczął biegać, o ile dobrze pamiętam, po śmierci żony i syna, a miał już wtedy lat 91. A więc można biegać w każdym wieku! Na dodatek jest to fizyczna aktywność wymagająca jedynie dobrych butów i żadnego innego drogiego sprzętu. Oczywiście technikę biegu można doskonalić i są od tego specjaliści, ale podstawy są do pojęcia dla każdego – stawia się jedną nogę przed drugą, a następnie tę z tyłu przenosi się przed tą z przodu przy pomocy lekkiego podskoku (ten podskok różni bieg od chodu) i to wszystko! Proste, ale dające wiele radości i satysfakcji. Gorąco zachęcam!

czwartek, 26 maja 2011

Joga na alergię?

Zaczęło się na dobre. Mam na myśli swoje dolegliwości alergiczne w latach mojego dzieciństwa zwane popularnie „katarem siennym” (ang. hay fever). Ponieważ faktycznie jestem uczulony na pyłki traw, nie chodzi więc o inne alergeny, ale o świeże siano. Znam ludzi, którzy swoje alergie przeżywają o wiele gorzej niż ja, bo na przykład puchną. Ja „tylko” kicham i odczuwam świąd oczu. Czasami oba objawy występują równocześnie. Czasami tylko jeden. Nie będę się rozwodził nad uciążliwością tych przypadłości, które dopadają mnie pod koniec maja, trzymają cały czerwiec i kończą się w połowie lipca.
            Mam znajomych, którzy gorąco mnie namawiają na kurację przeciwalergiczną. „Ja odczulam się już pięć lat i teraz wyraźnie odczuwam efekty”, mówi jeden z nich. Kiedy jednak spotykam go w porze pylenia traw, kicha nie gorzej ode mnie, z nosa mu cieknie i ja przynajmniej żadnej różnicy u niego nie widzę. Odnoszę wrażenie, że człowiek, który wpakował kupę kasy w drogą kurację przeciwalergiczną nie tyle wstydzi się przyznać, że nie odczuwa żadnych zmian, ale prawdopodobnie sam sobie wmówił, że mu taka kuracja pomaga. Nie chcę, broń Boże, psuć ludziom interesu, tzn. przychodniom i prywatnym klinikom zajmującym się testami na alergeny i zwalczaniem samej alergii. Wcale nie wykluczam, że komuś drogie zastrzyki brane przez kilka lat, w końcu któregoś roku pomogą.
            Ja mogę powiedzieć, że się w jakimś stopniu do swojej alergii przyzwyczaiłem. Wiem po prostu, że muszę jakoś dotrwać do połowy lipca, w dniach największego natężenia pylenia traw biorąc jakiś środek blokujący wydzielanie histaminy i już. Nie biorę takich prochów codziennie przez dłuższy czas, ponieważ uważam, że wpływają nieco otępiająco. Na szczęście w rzeczonym okresie natężenie pyłków traw bywa różne, nawet w czerwcu bywają dni znośne, kiedy żadnych lekarstw nie biorę. Niemniej kiedy nadchodzi atak serii kichnięć, który kończy się lekkim osłabieniem całego organizmu, myślę o tym, że warto byłoby coś z tym zrobić.
            Właśnie wróciłem z czterdziestopięciominutowej przebieżki po parku, podczas której organizm mój chyba „zapomniał”, że jest uczulony. Natychmiast sobie jednak przypomniał, kiedy biegać skończyłem. Dało mi to impuls, żeby poszperać w Internecie. Ponieważ lubię jogę, postanowiłem sprawdzić, czy są jakieś „asany” przeciwko alergii. No i proszę, trafiam na pewien tekst, który odsyła mnie do artykułu w The Times of India pt. Yoga poses to ward off allergies (http://timesofindia.indiatimes.com/life-style/health-fitness/health/Yoga-poses-to-ward-off-allergies/articleshow/8195048.cms) . Brzmi ciekawie. Okazuje się, że na poprawę przepływu powietrza przez płuca oraz na zwalczenie błędnego alarmu histaminowego (alergia to wydzielenie przesadnej ilości histaminy, jak się dowiaduję, która odpowiada za ochronę przeciw zewnętrznym a szkodliwym intruzom; jej nadmiar powoduje, że zwalczamy niewinne pyłki roślin, które normalnie szkodliwe wcale nie są) istnieją dwie pozycje jogi: 1. Wojownik I i 2. Półksiężyc. Ponieważ do Półksiężyca po drodze przechodzi się przez pozycję Wojownik II, można rzec, że mamy nawet trzy pozycje. Tak czy inaczej, jeszcze nie wiem. Jak na miłośnika jogi jestem człowiekiem zbyt małej wiary. Po europejsku sceptyczny jestem, ale przecież spróbować nie zaszkodzi. Od dziś spróbuję zaaplikować sobie te dwie (trzy) asany. Zobaczymy, jaki to będzie miało efekt. Jeżeli będzie to tylko efekt „placebo”, a więc sama joga nic nie pomoże, a tylko siła sugestii mi pomoże, to będę i tak bardzo szczęśliwy, bo nie zależy mi na naukowym (empirycznym) udowadnianiu, że sama joga pomaga na alergię, ale na pozbyciu się tejże alergii. Gdybyście chcieli sami spróbować, oto rzeczone pozycje: